NANALO AKO NG 200 MILYONG PISO SA LOTTO PARA ILIGTAS ANG NAG-IISA KONG ANAK. PERO PAGDATING KO SA OSPITAL, ISANG ANUNSYO SA LOUDSPEAKER ANG TULUYAN AT WALANG-AWANG DUMUROG SA BUONG PAGKATAO KO.
Ako si Mateo Dela Cruz. Isang hamak na kargador sa palengke, biyudo, at isang amang handang ibigay ang sariling dugo at laman para sa aking pitong taong gulang na anak na si Tala.
Si Tala ang buong mundo ko. Mula nang pumanaw ang aking asawa, kaming dalawa na lang ang magkasangga sa buhay. Ngunit tila hindi pa sapat ang mga pagsubok, na-diagnose si Tala na may malalang sakit sa puso. Kailangan niya ng agarang operasyon na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso—perang kahit tatlong habambuhay akong magtrabaho ay hindi ko kailanman kikitain.
Dahil sa matinding kahirapan, dinala ko siya sa isang siksikan at mainit na pampublikong ospital sa Maynila. Ang aming pwesto ay isang kinakalawang na kama sa pasilyo ng Pediatric Ward dahil wala nang bakanteng kwarto. Araw-araw, pinapanood ko ang unti-unting paghina ng anak ko. Ang kanyang mga labi na dating kasing-pula ng rosas ay naging maputla; ang kanyang matatamis na ngiti ay napalitan ng mga daing ng sakit.
“Tay…” mahinang tawag ni Tala isang madaling araw, hawak ang magaspang kong kamay. “Bakit po ang sakit ng dibdib ko? Tay, ayoko pa pong iwan kayo.”
Umiyak ako nang tahimik at hinalikan ang kanyang noo. “Hindi mo ako iiwan, anak. Gagawa ng paraan si Tatay. Pangako.”
Sa sobrang desperasyon, ginamit ko ang huling limampung piso sa aking bulsa—ang perang dapat sana ay pambili ko ng hapunan—upang tumaya sa lotto. Alam kong isa itong kahibangan. Ano ba ang tsansa ng isang mahirap na tulad ko na manalo sa milyun-milyong tao? Ngunit kapag nag-aagaw-buhay ang anak mo, kakapitan mo kahit ang pinakanipis na hibla ng pag-asa.
Kinabukasan ng umaga, habang natutulog si Tala, lumabas ako ng ospital para bumili ng mainit na tubig. Nadaanan ko ang isang maliit na tindahan na may nakasabit na diyaryo. Nakasulat sa harap ang mga winning numbers ng Grand Lotto mula kagabi.
Kinuha ko ang gusot-gusot na ticket sa bulsa ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang mga numero.
08… 14… 22… 29… 35… 41.
Tiningnan ko ulit. Kinusot ko ang mga mata ko. Isa-isa kong itinugma ang mga numero mula sa ticket patungo sa diyaryo. Tugmang-tugma. Walang labis, walang kulang.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Dalawandaang Milyong Piso (₱200,000,000). Ako ang nag-iisang nanalo.
Napaluhod ako sa kalsada at napahagulgol. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sa buhay na mabibili nito. Ligtas na ang anak ko! Maipapa-opera ko na siya sa pinakamagandang pribadong ospital! Mabibili ko na ang pinakamahal na gamot, maibibigay ko na ang lahat ng pangarap niya!
Tumakbo ako pabalik sa ospital, ang mga luha ng matinding kagalakan ay umaagos sa aking mga pisngi. Wala akong pakialam sa mga taong nababangga ko sa pasilyo. Gusto ko nang yakapin si Tala. Gusto kong ibulong sa kanya na tapos na ang aming paghihirap. “Anak, mabubuhay ka! May pera na tayo!” sigaw ng isip ko.
Ngunit pag-apak ko sa mismong lobby ng ospital, biglang tumunog ang lumang loudspeaker o PA System sa kisame.
Isang boses ng nars ang umalingawngaw. Ang boses na iyon ay mabilis, puno ng tensyon, at nagpayelo sa lahat ng dugo sa katawan ko.
“Paging the attention of Mr. Mateo Dela Cruz. Mr. Mateo Dela Cruz, please proceed to the Pediatric Ward immediately. Code Blue, Bed Number 14. Code Blue, Pediatric Ward, Bed Number 14. Resuscitation team, please respond.”
Code Blue. Ang terminong ginagamit sa ospital kapag huminto ang pagtibok ng puso ng isang pasyente.
Bed Number 14. Ang kama ni Tala.
Nabitiwan ko ang hawak kong mainit na tubig. Ang hawak kong lotto ticket na nagkakahalaga ng 200 milyong piso ay nalaglag sa maduming sahig ng ospital.
“TALA!!!” sumabog ang boses ko sa matinding takot.
Tumakbo ako nang pinakamabilis na makakaya ko. Umakyat ako sa hagdan, halos madapa, itinutulak ang mga pintong harang.
Pagdating ko sa Pediatric Ward, nakita ko ang isang eksenang habambuhay na susunog sa kaluluwa ko. Nakapalibot ang isang doktor at tatlong nars sa kama ni Tala. Pilit nilang ginagawa ang CPR. Pinipindot nila nang mabilis ang maliit na dibdib ng anak ko.
“Isa… dalawa… tatlo… clear!” sigaw ng doktor, sabay lapat ng defibrillator.
Umaangat ang maliit na katawan ni Tala, ngunit ang monitor sa gilid ay patuloy na naglalabas ng isang mahaba at tuwid na linya.
Peeeeeeeeeeeeeeeep.
“Anak! Tala! Nandito na si Tatay!” humahagulgol kong sigaw, pilit na lumalapit pero pinigilan ako ng dalawang nars. “Doc, parang awa niyo na! Iligtas niyo siya! May pera na ako! May pambayad na ako! Ililipat natin siya sa pribadong ospital, babayaran ko kahit magkano! Iligtas niyo lang ang anak ko!”
Tumingin sa akin ang doktor. Puno ng awa at lungkot ang kanyang mga mata. Dahan-dahan siyang umiling. Tiningnan niya ang orasan sa pader.
“Time of death… 8:14 AM,” mahinang anunsyo ng doktor.
Bumigay ang mga tuhod ko. Napasubsob ako sa sahig, umiiyak nang napakalakas, sumisigaw sa langit hanggang sa mawalan ako ng boses.
Lumapit ako sa malamig at walang-buhay na katawan ni Tala. Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Tala, gumising ka na, anak…” bulong ko sa kanyang tenga habang basa ng luha ang kanyang mukha. “May pambili na tayo ng malaking bahay. Bibilhan kita ng maraming manika. Papasok ka na sa magandang eskwelahan. Tayo ka na diyan, anak… please… huwag mo namang iwan si Tatay…”
Ngunit hindi na kailanman iminulat ni Tala ang kanyang mga mata.
Sa labas ng ospital, nasa lapag pa rin ang kapirasong papel na naglalaman ng 200 milyong piso. Isang papel na kayang bilhin ang lahat ng luho sa mundo, ngunit hindi kayang bumili ng kahit isang minutong hininga para sa nag-iisa kong anak. Huli na ang lahat. Ang pinakamaswerteng araw ng buhay ko ay siya ring pinakamasaklap na araw ng aking pag-iral.
LIMA TAHON ANG MAKALIPAS
Nakatayo ako sa harap ng isang napakalaki, bago, at modernong gusali sa Maynila. Maraming tao, may mga media, at may mga pulitikong pumapalakpak.
Ngunit ang paningin ko ay nakatuon lamang sa malaking signboard sa itaas ng gusali:
“TALA DELA CRUZ PEDIATRIC HOSPITAL AND CHARITY FOUNDATION”
Ginamit ko ang bawat sentimo ng 200 milyong piso upang ipatayo ang pinakamagandang ospital para sa mga batang may malubhang sakit. Dito, libre ang lahat—libre ang operasyon, libre ang gamot, libre ang pag-asa para sa mga pamilyang walang kakayahang magbayad.
Habang pinapanood ko ang mga batang pasyente na binibigyan ng agarang lunas nang hindi iniisip ang bayarin, naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin na dumampi sa aking pisngi. Parang isang yakap mula sa langit.
Hindi ko nailigtas ang buhay ng anak ko. Ngunit sa araw-araw na may batang gumagaling at lumalabas nang buhay mula sa ospital na ito, alam kong patuloy na nabubuhay ang puso ng aking si Tala.
